Isyankar Yurek

Dünya harbinden yeni çıkan Osmanlı,
Savaş kaybedilmiş, erler yorgun ve de bitkin
Ordu terhis olmuş, erkekler eve dönüyor
Kavuşmanın mutluluğu var ya, gerisini boşverin!

Karşı evin kapısının önünde, bir kadın eşini bekliyor
Eri henüz dönmemiş, bu duruma tedirgin.
Kadının yanında bir kız çocuğu ağlıyor
Ana yüreği, yavrusunu avutmaya çabalıyor
Küçük kızın güzel yüzü ne yaptıysa gülmüyor
Anne yorgun, anne bitkin,
Dünyalar güzeli küçük kızı, kimbilir belki artık bir yetim!

Uzaktan atların ayak sesleri duyuluyor
Kötü haberini almak zor olmalı sevdiğinin
Hey şair!, ne olur bu şiir böyle bitmesin!

Attan inen, beklenen savaş gazimiz Selim!
Küçük kız hadi ama artık gülsün o güzel gözlerin
Eli boş gelmemiş, mert adam! yüzbaşı Selim!
Kızına bir armağanı var, kaybedilen vatan toprağı Rumeli’nin
Bir çift freng pabucu; üşüyen çıplak ayakları için
Küçük kız hadi ama artık gülsün o yeşil gözlerin
Mutluluktan gözlerinden yaş akıyor annenin
Dinleyin dostlar, mutluluğun türküsünü dinleyin
Küçü kız yerinde duramıyor, gülüyor ve coşuyor
Gelin dostlar gelin de,
Beş yaşında bir çocuğun ilk dansına tanıklık edin…